Rachunek sumienia


 

Posiwiały włosy, posiwiała dusza,

Rachunek sumienia z życia człowiek pisze,


Dodaje do zera plusy i minusy,

Plus zgrzybiałe ciało i losu psikusy.


Pogłębione zmarszczki w lusterku ogląda,

Czy bruzdy na czole są wieczności godne?


Z nadzieją w osobistą przeszłość spogląda,

Czy da się wybielić, co wybielić można?


I liczy, i mierzy, waży i dodaje,

Czy to lista błędów, czy też kwit do raju?


Spisuje, wspomina i w sercu rozlicza,

Czy jako autor losu dobrze się spisał?


Lecz w podsumowaniu w głowie zaświtało:

"Bez sensu! Wszystkiego zawsze było mało!


I właściwie czemu rozliczać się muszę,

Skoro mam zbolałą z niespełnienia duszę?"

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Chandra

Nocą....

Sen wieczny

Nie jestem już...

Książka - "Tajemnice życia"

Fortuna