Rachunek sumienia
Posiwiały włosy, posiwiała dusza,
Rachunek sumienia z życia człowiek pisze,
Dodaje do zera plusy i minusy,
Plus zgrzybiałe ciało i losu psikusy.
Pogłębione zmarszczki w lusterku ogląda,
Czy bruzdy na czole są wieczności godne?
Z nadzieją w osobistą przeszłość spogląda,
Czy da się wybielić, co wybielić można?
I liczy, i mierzy, waży i dodaje,
Czy to lista błędów, czy też kwit do raju?
Spisuje, wspomina i w sercu rozlicza,
Czy jako autor losu dobrze się spisał?
Lecz w podsumowaniu w głowie zaświtało:
"Bez sensu! Wszystkiego zawsze było mało!
I właściwie czemu rozliczać się muszę,
Skoro mam zbolałą z niespełnienia duszę?"

Komentarze
Prześlij komentarz