Posty

Jesienne słońce

Obraz
   Idę, a po drodze krzyk drzew słyszę, Zawiedzionych jesienną nagością, Natura musi odbyć pokutę? Czy to zwykła droga ku przyszłości? W dżdżysto-łzawym akcie przemijania Mkną na wietrze liściaste wspomnienia, Idę mokrą drogą ku nadziei, Wszak wokół słońca kręci się ziemia. Również wokoło słońca wiruję,  Wykręcam piruety myślowe. Przeciw przemijaniu się buntuję, Idę i braknie mi słońca w głowie. Nie ma dubletów na ludzkie życie,  Od narodzin po kres - człek przemija. Lecz natura - odradza się w cyklach, A słońce w światło życia spowija.  

Moc słów

Obraz
  Kiedy brakuje mi ognia, Muszę się słowem posilić, Statycznie żyć niepodobna I tkwić w identycznych chwilach.  W zorganizowanym świecie Na każdą myśl są szufladki. Wśród rzeczy upływa życie, Nie gna z weną prądem wartkim. A meble - takie kanciaste, Użytkowo doskonałe, Stoją w prozaicznej prawdzie, Że wszystko w życiu się zgrało. Lecz dusza - przed narodzeniem Duchowość świata widziała, Poezja jest przypomnieniem,  Że można wyjść poza ciało. Toteż sięgam po moc słowa Subtelną i uskrzydloną, Maluję zwid kolorowy, Przenikam przez cztery ściany.

Rachunek sumienia

Obraz
  Posiwiały włosy, posiwiała dusza - Rachunek sumienia z życia człowiek pisze, Dodaje do zera plusy i minusy, Plus zgrzybiałe ciało i losu psikusy. Pogłębione zmarszczki w lusterku ogląda, Czy bruzdy na czole są wieczności godne? Z nadzieją w osobistą przeszłość spogląda,  Czy da się wybielić, co wybielić można? I liczy, i mierzy, waży i dodaje, Czy to lista błędów, czy też kwit do raju? Spisuje, wspomina i w sercu rozlicza, Czy jako autor losu dobrze się spisał? Lecz w podsumowaniu w głowie zaświtało: "Bez sensu! Wszystkiego zawsze było mało! I właściwie czemu rozliczać się muszę, Skoro mam zbolałą z niespełnienia duszę?" *** Rachunku sumienia nie będzie, Nic nie poradzę na to, że mam demencję!

Gorąca krew

Obraz
 Tworzę wiersz gorącokrwisty, Z miejscem na miłość i zdradę, Na pojedynki ogniste, Potyczki słowem i szpadą, I na frustracje sercowe, Na damsko - męskie zaloty, Kobieco - kobiece wojny, Gorącokrwiste kłopoty. Wiersz ze wspomnieniem miłości, Która krew jak lodem ścięła I była szałem przeszłości, Do góry świat wywróciła. Wspomnę o teraźniejszości, Gdyż w ukochanych ramionach Miłość nie powinna stopnieć  I też nie ma prawa skonać. A o zdradzie - drobnej tylko, Gdzie w spojrzeniach zaiskrzyło, Może było miło chwilkę, Może nic się nie zdarzyło?  Wiersz gorącokrwisty tworzę, Żeby banalnie nie było, Żeby nikt nie podsumował, Że życie nudą darzyło.

Wiersz na czasie - o moim drogocennym czasie

Obraz
 Ludzie! Ja na nic nie mam czasu! Choć czas mam - jednaki jak wasz! W kwestii upływu nie mam głosu, Mój czas beze mnie do przodu gna. I po dwie rzeczy na raz robię, Żeby dogonić czas szalony, Tylko jedno mam z tyłu głowy - Gdyby tak trafić w nieskończoność! Ludziom na wszystko czasu starcza, W noc śpią, w dzień spełniają się w pracy, Nie muszą chwil gonić uparcie. Jakim cudem ja mam deficyt? Jak tu wszystko zrobić o czasie? Ta myśl nie daje mi spokoju! Lecz rozciągnąć czasu nie da się, Coraz trudniej przyszłość dogonić. Może w miarę upływu życia  Opanuję czasu sekrety, Szczęśliwi - ponoć go nie liczą Lub nauczę się  "żyć na skróty"!

Żar życia

Obraz
 Ogień przeszłości nie zagasł, Piecze w głowie żywym ogniem I te pomieszane czasy - To czas wytchnienia głodny. Skrzypią drzwi nie zamknięte W głowie codziennie od nowa. Nie gasną ogniste pęta, Pęka co dnia z bólu głowa. Czas ponoć zagoi rany, Ale ile czasu trzeba, Żeby wspomnienia zagasić, Dotknąć myślą blasku nieba? Życie to ognie zachłanne, Pożary w gorącej głowie, Lecz bez natury Feniksa Nie śnią się sny kolorowe. I czy gasić żagwie w myślach? Czy może sobie wymarzyć Ogień, nie tlący się w zgliszczach, Którym nie da się oparzyć?

Zmarznięta dusza

Obraz
  czas deszczem zabarwił aurę  na jesienne markotne wzdychanie dzień ubrał w płaszcze jesienne  a drzewa rozebrał do naga  nagość przyodział znakami zapytania czy przeszłość pozbawiona czasu i fizyczności  stanie się teraźniejszością czas jak zwykle postąpił do przodu gdyż od zarania nie zmienia swoich obyczajów podmuch wiatru rozgania  resztki liściastych sukienek zrobiło mi się w duszy zimno od tych kruszących się w dłoniach liści od tej jesiennej nagości drzew od tego przeszywającego wiatru weź mnie w ramiona i przytul przytul ludzkim ciepłem