Poezja Beaty

  czas deszczem zabarwił aurę  na jesienne markotne wzdychanie dzień ubrał w płaszcze jesienne  a drzewa rozebrał do naga  nagość przyodział znakami zapytania czy przeszłość pozbawiona czasu i fizyczności  stanie się teraźniejszością czas jak zwykle postąpił do przodu gdyż od zarania nie zmienia swoich obyczajów podmuch wiatru rozgania  resztki liściastych sukienek zrobiło mi się w duszy zimno od tych kruszących się w dłoniach liści od tej jesiennej nagości drzew od tego przeszywającego wiatru weź mnie w ramiona i przytul przytul ludzkim ciepłem

Myśl kanciasta jak u robota Spokoju w głowie mi nie daje. Czy braknie mi w życiu polotu? Czy fatum złe karty rozdaje? Pragnę być wodzem, dyrektorem - Bez kompleksów, gdyż mam warunki! Lecz nie ja biorę los za bary, To los ustala mi kierunki! A czas również korektę robi, (Zamiast diwy słupem się staję) , Odbiera wdzięk jak robotowi, Dni zaś młodości nie dodają. Jak na wysoki stołek wskoczyć, Karierę kierowniczą zrobić?   Nawet AI nie może pomóc, Chociaż własną karierę robi.

  Gdy świat wydaje się być beztroski, Jak kameleon afekty zmieniam I kłócę się połową emocji, Kłótnia zwyczajnie jest bez znaczenia.  Książki czytam na miłosnych stronach, Gdyż tylko takie czytać wypada, Tylko nie umiem czasu strzec w dłoniach, Lecz z czasem najtrudniej się dogadać. Gdy noc wydaje się być beztroska, Zaciemnia gorzkie ziarna prawdy, Nie przeraża nocny szatan z kąta I o duchach spod podłogi bajdy. O beztroskę troszczyć się należy, Gdyż to doskonały stan umysłu. Lecz trudno w stan beztroski uwierzyć: Troski i obawy dręczą myśli.

 Wrona przechadza się po balkonie. Jest poważną, a nie wścibską wroną. I któż może zrobić krzywdę wronie? Balkon ciekawy, aż oczy bolą. Nie dziwi, że gołębie próbują Ulokować się tutaj na stałe: Kolorowe wiatraczki wirują, A i ledy wieczorem migają. Gołębie nie są tu zapraszane, Zapewne balkon nie na wynajem, Ale wrona, przyparta do ściany, Chce zaspokoić wronią ciekawość. Ptaszysko kracze zaciekawione, Gdyż badawczą ma wronią naturę. Aż wyszła na balkon pani domu, Wrona uważnie ją obserwuje. Nie groźna właścicielka balkonu, Nie dziwią wronę chętki gołębie! Swym wronim statusem zachwycona - Ma własne gniazdo na własnym drzewie.

 Posąg z kamienia w strukturze kamiennej, Smagane wiatrem lico przemoknięte. I wewnątrz - człowiek we wnętrzu zamknięty, Na zewnątrz ma uśmiech zmęczono-smętny. Na co dzień nieodzowna gruba skóra, Gdyż nigdy nie wiadomo - czy los, czy pech Karty kładzie: te w miarę? Czy ponure, A zza pleców dobiegnie szyderczy śmiech? Los stoi tuż obok z uśmiechem szczodrym, Lecz ten uśmiech skierowany gdzieś obok, Zdarza się i ludzka podłość upiorna. Nie wiadomo, czy ten obok - to człowiek? Życie ludzkie nazbyt kruche i krótkie, Nie starczy chwil życia na poematy.  Gdybyż ten kamień mógł wśród ludzi stopnieć, Gdzież jest ten świat w człowieczeństwo bogaty?

 Deszczowi ludzie w ciemnych ubraniach Omijają uliczne kałuże, Rozwiązują deszczowe zadania, Skaczą przez sprawy małe i duże. Pod parasolem człowiek wygląda Deszczowo, ale nie widać duszy, Może ta dusza do łez podobna, A może słońce tam deszcz zagłusza. Ciemne ubrania w czasie ulewy Kryją niejedną ludzką zagadkę. Jasne ubranie - w deszczu zdumiewa, To rozjaśnionej duszy okładka.  Szczęśliwa dusza wystaje z deszczu, Jaśnieje pod przemoczonym strojem, A ciało tańczy walczyk słoneczny I ma za nic deszczowe nastroje.

 Jakby oczy, a pusty oczodół, Zabrakło w oczach życiowej passy, Lecz nie dorobię chmurnego credo, Nie stworzę rymowanej terapii. Nie napiszę, że jestem przedmiotem, Do tego cudzym, od lat trzydziestu, Nie opiszę worka kłopotów, Nie wspomnę w wierszu o braku szczęścia. Lecz wybiorę się w pierzaste chmury, Potem do Niebios - zerknę na Boga, Na ziemi w woni kwiatów zatonę, Dogonię wiatr i pogubię drogi. Ze słów wycisnę aromat lata, Skrzydła uniosą mnie w miody słońca, W metaforach zamknę zwykłe daty, Wraz z Pegazem stworzę wiersz gorący.