Rozważania egzystencjalne

     

Czas, jak to ma w rutynowym zwyczaju, upłynął, nie wnosząc nic nowego do mojego życia.

Obudził jedynie z nocnego snu ptaki, które teraz kwiliły i harcowały za oknem.

Czas w swoim bezpowrotnym przemijaniu nie próbował nawet przynieść rozwiązań zagadek bytu i

mojego prywatnego istnienia. Płynął sobie, jak to czas płynie, bezproduktywnie akurat. Mimo to, a 

może właśnie dlatego poczułam się okradziona z czasu, bo czas bezproduktywny bywa czasem 

przegranym.

Tymczasem ptaki za oknem wykonały w regularnym, geometrycznym kluczu rundę za oknem, lecz nie 

potrafię powiedzieć: czy było to maksimum, czy minimum ptasich możliwości, czy może była to runda 

straconych szans?

Paradoksalnie, praktycznie na wszystko mając czas, zabrakło mi tego czasu, żeby posunąć się do 

przodu w rozwiązywaniu kolejnej zagadki - zagadki wieczności. Co dnia: rutyna za rutyną, a myślenie 

z tejże racji - też rutynowe. 

A ptaki za oknem wykonały, którąś z kolei spiralną podniebną rundę.

    Mniemam, iż gdyby mój czas upływał produktywnie, też by upłynął w końcu, bo taka jego natura, 

ale bez gwarancji,  że posunęłabym się do przodu w swoich egzystencjalnych dociekaniach. 

Jednym słowem czas nie wniósł nic nowego do właściwie niczego. 

Nie mam pojęcia, co w międzyczasie robiły ptaki. Czy były zajęte ogarnianiem pożywienia, czy 

kwiliły z obowiązku, dla przyjemności, czy może z nudów?

    Wymyśliłam jedynie, że kiedyś będzie taki czas, który zatrzyma mój osobisty czas. Z automatu 

wszystkie zagadki rozwiążą się same. Lecz - czy ja będę o tym wiedziała, będąc może nicością, a może 

w nicości?  Czy tam będę miała coś do pisania: kartkę papieru i długopis, żeby zapisać swoje 

spostrzeżenia? I czy tam, gdzie ja będę, a może raczej mnie nie będzie, gdyż będę nicością - trafiają i 

ptaki (w formie nicości oczywiście). I czy w tej nicości też będę fruwać nad moją głową, a raczej - jej 

fizycznym brakiem?