Jesienne słońce
Idę, a po drodze krzyk drzew słyszę,
Zawiedzionych jesienną nagością,
Natura musi odbyć pokutę?
Czy to zwykła droga ku przyszłości?
W dżdżysto-łzawym akcie przemijania
Mkną na wietrze liściaste wspomnienia,
Idę mokrą drogą ku nadziei,
Wszak wokół słońca kręci się ziemia.
Również wokoło słońca wiruję,
Wykręcam piruety myślowe.
Przeciw przemijaniu się buntuję,
Idę i braknie mi słońca w głowie.
Nie ma dubletów na ludzkie życie,
Od narodzin po kres - człek przemija.
Lecz natura - odradza się w cyklach,
A słońce w światło życia spowija.

Komentarze
Prześlij komentarz