Jesienne słońce


 

 Idę, a po drodze krzyk drzew słyszę,

Zawiedzionych jesienną nagością,

Natura musi odbyć pokutę?

Czy to zwykła droga ku przyszłości?


W dżdżysto-łzawym akcie przemijania

Mkną na wietrze liściaste wspomnienia,

Idę mokrą drogą ku nadziei,

Wszak wokół słońca kręci się ziemia.


Również wokoło słońca wiruję, 

Wykręcam piruety myślowe.

Przeciw przemijaniu się buntuję,

Idę i braknie mi słońca w głowie.


Nie ma dubletów na ludzkie życie, 

Od narodzin po kres - człek przemija.

Lecz natura - odradza się w cyklach,

A słońce w światło życia spowija.

 


Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Chandra

Nocą....

Sen wieczny

Nie jestem już...

Książka - "Tajemnice życia"

Fortuna