Jak człowiek

Pośrodku lata wicher się zerwał,

Tumanem powietrza tłucze w drzewa.

Jakby do walki z losem się zabrał -

Zapełnia pustkę czymś, czego nie ma. 

Na otwartej łące przed siebie gna,

Jakby chciał czarne myśli pożegnać.

Czy widzi nadzieję pędzący wiatr,

Czy deszczem opłakuje złą przeszłość?

I wściekły z gałęzi liście strąca,

Pomiędzy obłoki pędzi chmury,

Nie pozwoli uśmiechnąć się słońcu.

I jest straszliwie, i jest ponuro!

Konary drzew ku ziemi pochylił,

Zgięły się czołobitnie korony,

Wicher wyje i świszcze złowróżbnie,

Rozsierdził się tak -

jak człek szalony.

Pośrodku lata - zamknięte okna,

Pęd tłucze w szyby jak potępiony.

Natura ma w sobie zło i dobroć,

W końcu uśnie wiatr - walką zmęczony.